Aetla bara ad lata adeins vita af mer.

Drengirnir minir eru ordnir risastorir. Conor sem er ad verda 18 og Lorcan sem er ad verda 16 eru ordnir djupraddadri en pabbi sinn. Litla barnid mitt hann Rory, sem er ad verda 13 ara, man litid eftir mer en leyfir mer samt ad knusa sig goda nott a kvoldin og sitja i herberginu hans og hlusta a hann plokka bassann. Hinir spila a rafmagnsgitara og eru thrusugodir. Their eru allir afskaplega prudir, rolegir og kurteisir drengir...a ekki ord yfir hvad their eru miklir fyrirmyndarunglingar. Lorcan er auk thess svo myndarlegur ad eg fae naestum sting i magann thegar hann brosir til min!

Eg er farin ad tala med bullandi irskum hreim, fyrsta daginn sogdu Jo og Steve ad hreimurinn minn vaeri alltof posh...thau myndu breyta thvi...og thad tok bara 1 solarhring!

Her er hiti yfir frostmarki, solin skin odru hvoru og paskaliljur i bloma.

Farin a The Imperial War Museum!

Ég ákvað um daginn að bíða framyfir Óskarsverðlaun með að tjá mig um kvikmyndina Atonement, kannski af því að innst inni er maður hræddur um að vera með of stórar yfirlýsingar og viti ekkert í sinn haus þegar kemur að gáfulegri gagnrýni. Atonement var tilnefnd til 7 verðlauna, mestmegnis "tæknilegra" og svo sem besta myndin. Hún fékk ein verðlaun, fyrir tónlist. Kom þetta mér á óvart? Nei...ég furða mig mest á því hvurslags klíkuskapur og snobb Golden Globe verðlaunin hafa þá verið...þar sem hún var líka tilnefndi til 7 verðlauna en fékk bara tvö, aftur fyrir tónlist og svo BESTA MYNDIN! Sama var uppi á teningnum á BAFTA þar sem Atonement var tilnefnd til 14 verðlauna en fékk bara tvö, en þó önnur af þeim BESTA MYNDIN. Finnst engum það skjóta skökku við að mynd tapi fyrir öðrum myndum á flestum sviðum sköpunarinnar...en þyki svo þegar upp er staðið besta myndin?

Einhversstaðar heyrði ég að myndin væri betri en bókin og að þetta væri best heppnaða tilfærsla á sögu af bók yfir á hvíta tjaldið. Ég er algerlega ósammála og ætla að reyna að skýra þá skoðun mína í stuttu máli.

Bókin Atonement er sennilega ein af 10 bestu bókum sem ég hef lesið hingað til á ævi minni, og á allt það hrós skilið sem hún hefur fengið hjá t.d. Kolbrúnu Bergþórsdóttur og Páli Baldvini í nýlegum þætti af Kiljunni. Þýðingin ku víst líka vera listasmíð svo ég hvet alla til að lesa þessa bók, hvort sem er á ensku eða íslensku. Sumum þykir hún reyndar langdregin og þ.a.l. leiðinleg en mér þykir þessi ofurhæga uppbygging í fyrsta hlutanum einmitt vera mesta snilldin við þessa bók; hvernig höfundurinn lýsir öllum smáatriðum í rólegheitum svo sögusviðið rís upp allt í kringum lesandann og honum finnst hann vera staddur inni í herbergi með sögupersónunum að fylgjast laumulega með þeim á meðan hann gætir þess að andardráttur hans heyrist ekki. Fyrsti hlutinn, og sá lengsti, gerist á mjög heitum, enskum sumardegi og þeir sem hafa upplifað hitabylgju í Englandi vita hvernig þá hægist á öllu; tíminn virðist líða hægar en vanalega, mollan límir fötin við mann, andrúmsloftið er mettað og húsin sem eru ekki byggð fyrir svona mikinn hita veita lítið skjól svo að kvöldi hefur hiti dagsins safnast fyrir inni í herbergjum með þykkum gólfteppum og þungum húsgögnum og engum virðist hafa dottið í hug að byrgja risastóra gluggana með þykkum gluggatjöldunum meðan sólin skein. Utandyra er heldur ekkert skjól fyrir hitanum; brakandi þurrt gras og blankalogn minna mann á að þótt að sólin setjist muni hitinn ekki minnka nógu mikið til að myrkrið verði svalandi því það er enginn raki og enginn vindur. Ímyndið ykkur svo slíkan sumardag árið 1934 þegar rjómaís, ísmolar, ískalt vatn og gosdrykkir voru ekki við hendina, hvað þá rafmagnsviftur eða garðúðarakerfi.

Sagan vindur því jafnhægt upp á sig og heitur dagurinn líður. Ian McEwan gægist inn í huga margra persóna til að setja lesandann á einum degi inn í aðstæður sem hafa þróast á mörgum árum og munu leiða til afdrifaríks atburðar um kvöldið. Án þess að geta ímyndað sér hver sá atburður er flettir lesandinn hverri blaðsíðunni á fætur annarri á meðan hugurinn þeytist um og hann veltir því fyrir sér hvað sé í aðsigi, því það getur ekki farið framhjá neinum að eitthvað meiriháttar muni gerast. Svo lýkur fyrsta hlutanum meðan allt er í uppnámi og lesandinn líka. Annar og þriðji hlutinn lýsa svo hvernig þrjár persónur og líf þeirra hafa tekið stakkaskiptum vegna þessa atburðar, en einnig vegna stríðsins sem er lýst á einn þann raunverulegasta hátt sem hægt er, útfrá sjónarhorni fórnarlambanna.
Fjórði hlutinn afhjúpar svo kaldranalegt "twist" í sögunni sem gerði það að verkum að ég grét mig í svefn kvöldið sem ég lauk við bókina...

Ég ímynda mér að þeir sem ekki hafi lesið bókina þegar þeir sáu myndina hafi orðið fyrir mestum áhrifum vegna þessarar afhjúpunar í lokin og þess vegna orðið fyrir miklum áhrifum og hágrátið í bíó. Enda frábærlega úthugsaður söguþráður. Kvikmyndahandritið kemst hinsvegar aldrei nálægt því að skapa sömu eða svipaða stemningu og þá sem einkennir bókina. Fyrsti hlutinn er samhengislaus og ruglandi, sýnir ekki persónurnar í réttu ljósi og í flaustrinum nær áhorfandinn ekki að setja sig inn í aðstæður né skilja hugarástand persónanna svo get ekki ímyndað mér að áhorfendur hafi náð að tengjast persónunum. Gott dæmi um flaustur er hið örstutta skot af móðurinni liggjandi uppi í rúmi í myrkvuðu herbergi um hábjartan dag. Hvaða tilgangi þjónaði það ef áhorfandinn gat ekki skilið að hún var mígrenisjúklingur (og mígreni er áþreifanlega vel lýst í bókinni), hvaða áhrif það hafði haft á hennar karakter og hvaða áhrif það hafði haft á heimilishaldið og valda- og verkaskiptingu innan fjölskyldunnar?
Stöku setning hér og þar nær á engan hátt að draga saman alla þá vitneskju sem þarf til að skilja hvað er að gerast í samskiptum persónanna, hinn undirliggjandi sannleikur kemst aldrei nálægt yfirborðinu. Þannig virkar fyrsti hlutinn frekar sem myndskreyting fyrir þann sem þegar þekkir söguna (óþörf myndskreyting þó) en hefur eflaust verið áhrifalítill kynningarkafli fyrir aðra áhorfendur. Annar og þriðji hlutinn eru auðvitað mikið styttir en jafnframt eru áherslurnar undarlegar og lítið gert til að skyggnast inn í hugarheim persónanna sem um ræðir - slíkt hefði mátt leysa á ýmsa vegu en mistekst hrapallega að mínu mati. Lokahlutinn er hvað best gerður að mínu mati, stuttur en áhrifaríkur og afhjúpunin jafn óvænt og kaldranaleg og í bókinni nema hvað að miðillinn er nýttur til hins ítrasta og bætt er við myndskreytingu sem spilar enn betur með tilfinningar áhorfandans og undirstrikar afleiðingar hins afdrifaríka atburðar að kvöldi sumardagsins forðum.

"Þökk" sé handritinu og undarlegri leikstjórn verður persóna Keira Knightley aldrei trúverðug og nær sjaldan að vekja samkennd eða samúð. Í flaustrinum í fyrsta hlutanum verða setningarnar hennar of hraðar og kuldalegar og því ómögulegt að skynja djúpar og snarkandi tilfinningar í hitabylgjunni. James McAvoy er skárri en þegar mótleikkonan er köld og klaufaleg er ekki við miklu að búast og samleikur þeirra verður pínlegur. McAvoy nýtur sín mun betur í öðrum hlutanum þar sem athyglin er á honum einum. Hlutverk Briony Tallis er leikið af þremur leikkonum og þær tvær fyrstu þjást fyrir það að handritið er ekki nógu djúpt og senurnar þeirra styttar um of. Vanessa Redgrave klikkar hinsvegar ekki í fjórða hlutanum, þótt stuttur sé.

Búningar og leikmynd er allt leyst mjög vel af hendi og tónlistin góð og áhrifarík enda verðlaunuð. Eftir stendur samt ein ofmetnasta og oflofaðasta kvikmynd sem ég hef séð í seinni tíð.

Spennan í Forbrydelsen er að verða óbærileg og lokaþátturinn eftir einungis eina viku. Þá verð ég í London...svo ég ítreka: Getur einhver tekið þáttinn upp (af RÚV, 2. mars kl. 20:20) fyrir mig???

Plíííís...tékkið á afa ykkar og ömmu...eða frænkum og frændum...

Arg...af hverju geymi ég allt fram á síðustu stundu? HVAÐ ER AÐ MÉR?

Ákvað skyndilega í gærkvöldi að skila 1.500 orða val-ritgerð í dag. Var löngu búin að lesa efnið og hugsa um punkta og atriði sem hentuðu ritgerðinni. Gat bara ekki komið mér að því að setjast niður og skrifa hana. Fyrr en klukkan hálfellefu í gærkvöldi...og hafði ég þó sleppt Salsakvöldi klukkan átta til að skrifa ritgerð...

En þá hrökk ég líka í gang og sat við langt framyfir miðnætti og átti ekki mikið eftir þegar ég hætti. Í morgun sparkaði Leigjandinn mér á fætur um áttaleytið, sem betur fer, svo núna er ég búin með blessaða ritgerðina, búin að fínpússa og leiðrétta málfarsvillur og ásláttarvillur og get fengið mér morgunmat í rólegheitum og slakað á þar til ég þarf að mæta í skólann og skila ritgerðinni, á tilsettum tíma!

Hvers vegna geri ég sjálfri mér lífið alltaf svona erfitt???

og mig langar ekki á ball...

Dagurinn í dag er búinn að vera alger letidagur, gerði samt heiðarlega tilraun til að klæða mig í gallabuxur...það gekk ekki og ég nennti ómögulega út í þetta veður á sokkabuxum og pilsi. Hugleiddi hvort ég ætti að taka þvottadag...en sá að það yrðu alltof margar ferðir upp og niður stigann "með nakinn nárann" eins og segir í kvæðinu, eða þvísemnæst. Svo leti var það heillin.

Hélt langþráðan saumaklúbb á fimmtudagskvöldið og vá hvað það var gaman, eins og alltaf. Nú er febrúar hálfnaður og styttist óðum í Londonferðina, sjibbí! Eftir hana verður mars næææstum því hálfnaður og þá verður vorið á næsta leiti! Veit að þetta er soldið langsótt en leyfið mér að njóta þess.

Og þá aftur að viðtækinu...

Birna Kolbrún Jóhannsdóttir

TVEGGJA ÁRA SKVÍSA!

Gerði hræðilega uppgötvun...

Er á leiðinni til London í byrjun mars og bókaði flug út sunnudaginn 2. mars...áður en ég skoðaði sjónvarpsdagskrána! Að kvöldi þess dags verður semsagt sýndur lokaþáttur Forbrydelsen á RÚV, klukkan 20:25. Hann verður svo endurtekinn þann 4. mars kl. 23:20.

Ef einhver býr svo vel að geta tekið upp úr sjónvarpi á gamla mátann þá yrði ég afskaplega þakklát því ég er búin að sitja límd yfir hverjum einasta þætti Forbrydelsen síðustu 4 mánuðina...það að missa af lokaþættinum væri skelfilegt.

Nú spyrja sumir: Af hverju dánlódarðu bara ekki þættinum? Well, ég er ekki nógu góð í DÖNSKU til að vilja horfa á lokaþáttinn án texta...