Vinkona mín kom til mín eitt sinn með eftirfarandi stöðu uppi á borðinu:

Hún var gift, byrjaði með manninum sínum fyrir tvítugt og áttu þau 3 börn. Þau hjónin höfðu alltaf verið mjög góðir vinir og samtaka félagar, eignast eigið hús og búið sér og börnunum gott heimili. Þau fóru í ferðalög með krakkana í fríum, héldu bæði góðu sambandi við vini og fjölskyldur og virtust líða áfram í góðu jafnvægi. Þau unnu samt bæði mikið úti, svona eins og gengur og gerist svo kvöldin og helgarnar fóru soldið mikið í að sinna börnunum og þeirra áhugamálum, dytta að húsinu og garðinum og vinna heimilisverkin.

Það sem gerðist með tímanum var að þau gleymdu að sinna rómantíkinni og sambandinu milli þeirra tveggja, án barnanna. Allt var einhvernveginn í föstum skorðum og eiginmaðurinn, eins og flestir-ef-ekki-allir karlmenn, fór að gleyma þessum litlu en geysimikilvægu smáatriðum eins og að hrósa henni fyrir útlitið, segja e-ð sætt að morgni dags, smella á hana kossi yfir óhreinataushrúgunni og tjá henni með einum eða öðrum hætti hversu mjög honum þætti vænt um hana og hversu mjög hann mæti það að hafa hana sem hluta af lífi sínu. Viðbrögð hennar voru nokkuð týpisk kven-viðbrögð. Hún varð óörugg og óviss um hann, ást hans og sambandið í heild og dró sig inn í skel. Eftir því sem tíminn leið varð hún vissari og vissari um að sambandið væri glatað og staðnað og svona yrði hennar líf það sem eftir væri, ástlaust og leiðinlegt.

Þangað til hún kynntist manni í gegnum starfið sitt, viðskiptavini. Hann var myndarlegur og hress og eftir því sem hún þurfti að eiga oftar samskipti við hann urðu þau sífellt kumpánlegri. Hann fór að daðra aðeins við hana og henni fannst svo stórkostlegt að einhver hefði minnsta áhuga á henni aftur að hún stalst til að daðra á móti. Fljótlega fóru þau að tala mikið saman um lífið og tilveruna...og einkalífið. Hann var á lausu, fráskilinn með eitt stjúpbarn á unglingsaldri. Hún sagðist auðvitað vera gift og eiga börn, svona til að hann myndi nú ekki fá neinar hugmyndir. Hann var alltaf duglegur að hrósa henni. Hann hældi henni fyrir húmorinn, hvað hún væri gáfuð og klár, hvað hún væri dugleg að ala upp 3 börn og sinna fullu starfi, hvað hún væri með fallegt bros, hvað hún væri sæt...og hann tók eftir því ef hún fór í klippingu! Vinkonu minni fannst hún hafa gengið um eyðimörk í mörg ár þegar hann dúkkaði upp með öll þessi fallegu orð sem hún saug í sig af áfergju. Aldrei hafði nokkur maður talað svona við hana...

Þessi viðskiptavinur breyttist í trúnaðarvin en í heilt ár fóru þau ekki alveg yfir strikið. Þar til einn daginn að maðurinn sagðist halda að hann væri ástfanginn af henni. Þá tóku málin nýja stefnu. Vinkona mín sannfærðist um að hún væri líka ástfangin af honum og hún yrði ekki hamingjusöm fyrr en þau gætu verið saman. Þau hittust nokkrum sinnum í laumi til að ræða málin, með smávegis kossaflensi og keleríi, en hún vildi ekki svíkja eiginmanninn og nýi maðurinn sagðist virða það, hann gæti beðið, herramaðurinn... Þau töluðu um allt það sem þau ætluðu að gera saman þegar að því kæmi, hann varð aldrei þreyttur á að segja henni hvernig hann ætlaði að bera hana á höndum sér og myndi passa sig á ganga aldrei að henni sem vísri eins og eiginmaðurinn gerði. Vinkona mín trúði varla hversu heppin hún væri, hún hefði ekki einungis fundið ástina aftur, heldur væri hann hinn fullkomni maður!

Svo leitaði hún ráða hjá mér. Ég sé eftirá að ég var óttalega harkaleg við hana þegar ég sagði henni hvað mér fyndist, en kannski var það bara nauðsynlegt:
"OK, X hefur ekki hrósað þér eða sagt neitt sætt við þig lengi...en hefur þú sagt e-ð slíkt við hann?"
"Hefurðu einhverntíma nefnt við X að þú værir óánægð í hjónabandinu?"
"Hefurðu sagt honum að þig langaði til að hann talaði meira við þig, eyddi meiri tíma með þér, hrósaði þér og tjáði þér ást sína oftar í orðum og gjörðum?"
"Ertu aaaalveg viss um að þú hafir aldrei heyrt svona falleg orð áður? Manstu hvernig X hagaði sér fyrst þegar þið voruð að byrja saman og á fyrstu árum sambandsins? Hagaðir þú þér ekki líka dálítið öðruvísi þá?"
"Er ekki þessi nýi maður að segja og gera sömu hluti og maðurinn þinn gerði í upphafi sambandsins? Hvers vegna ertu þá svona viss um að það breytist ekki?"
"Þú þorir ekki að tala við manninn þinn um óhamingju þína...en þú þorir að brjóta upp fimm manna fjölskyldu og stefna hraðbyri inn í samband með manni sem þú þekkir í raun ekkert rosalega vel?"
"Ertu viss um að nýi maðurinn sé að fantasera um framtíðina með þér OG 3 ungum börnum? Heldurðu að hann sjái þau fyrir sér líka í draumunum?"

Og svo þegar spurningaflóðinu linnti hélt ég lokaræðuna:
"Auðvitað segir þessi nýi maður alla réttu hlutina, hann er að reyna að ganga í augun á þér og heilla þig upp úr skónum! Hann er líka nýorðinn skotinn í þér og finnst þú það besta sem komið hefur fyrir hann since sliced bread. Það er þó engin trygging fyrir því að hrifningin eigi aldrei eftir að dvína.
Það að þora ekki að ræða óánægjuna við manninn þinn er alveg jafn mikill "glæpur" og að maðurinn þinn skuli vanrækja þig. Let's face it, allir karlmenn gleyma þessum krúttlegu smáatriðum með tímanum, það þarf bara að minna þá á! Þú bregst kolrangt við með því að tala ekki um hvað angrar þig; hann heldur að allt sé í góðu lagi og þú finnur lausn með einhverjum fantasíum um annað líf með öðrum manni!?! Hvorki þú né hann getið mögulega ímyndað ykkur hvernig samvistir ykkar yrðu og dálítið tæpt að byggja framtíðina á fantasíum!
Staðreyndin er sú að þessi maður gerir sér enga grein fyrir hvernig líf þitt er í raun og veru og hefur alveg jafnlitla hugmynd um hvernig raunveruleikinn verður og þú - my guess er að hann hugsi ekki nema nokkra mánuði fram í tímann og sé stórlega að vanmeta þátt barnanna í lífi þínu. Ef þú ákveður að skilja, ferð að vera með þessum manni og giftist honum á endanum, þori ég að veðja að eftir 5 ár, kannski 7, verðurðu komin í nákvæmlega sömu aðstæður og þú ert í í dag."

Hún og eiginmaðurinn fóru í hjónabandsráðgjöf. Af hverju er svona erfitt fyrir fólk að sjá það sem er alveg augljóst fyrir öllum öðrum?

Ég hef aldrei verið gift né í sambúð.
Samt tel ég mig vita heilmikið um sambönd. Af hverju? Af því að ég hef alltaf haft ægilega mikinn áhuga á mannlegu eðli, samskiptum og sálfræði. Munið að eitt sinn langaði mig að verða sálfræðingur eða félagsráðgjafi. Þess vegna hef ég í gegnum tíðina sogað í mig alla vitneskju um þessi málefni sem ég hef komist yfir. Ég tók endalaust marga sálfræðikúrsa í skóla, ég les allar greinar og rannsóknir um sambönd og samskipti kynjanna sem ég rekst á, ég hef lesið ótrúlegustu bækur (misgóðar) um sambönd, fylgst með fólki í kringum mig og lært af þeirramistökum OG svo horfi ég oft á Dr. Phil! Já það má segja ýmislegt um Dr. Phil en oftast er heilmikið vit í því sem hann segir, þótt mörgum finnist það "bara kommon sens". En það er einmitt málið, alveg ótrúlegasta fólk virðist tapa áttum þegar kemur að ást og samböndum og þarf einhvern til að segja þeim einföldustu hluti til að skilja þá. 

Af því að ég þykist vera svo mikill besservisser um sambönd lendi ég oft í þeirri aðstöðu að vera ráðgjafi hinna giftu/trúlofuðu vina minna (twisted, ég veit). En kannski taka þau einmitt mark á mér af ég þyl yfir þeim hráar staðreyndir og tölfræði og segi þeim mitt kalda mat hreint út. Og sennilega af því að ég hef sjálf ekki verið í þeirra aðstæðum, þá verð ég alltaf jafn hissa á að gáfað og vel gefið fólk skuli virkilega koma sér í fáránlegustu aðstæður og viti ekki hinar algengustu staðreyndir um sambönd.
Staðreyndir eins og t.d.:

Ástin fleytir engum í gegnum heilt hjónaband.

Hrifningin í upphafi sambands varir ekki nema fyrstu mánuðina og allt að ca 2 ár, eftir það kemur hún og fer í mjög ójöfnum sveiflum.

Hvorki þú né maki þinn hættið að hrífast af/laðast að öðru fólki þótt þið séuð í sambandi - eina breytingin er að þegar þú ert búin(n) að ákveða að vera í sambandi ertu búin(n) að ákveða, og lofa, að gera ekkert í því þótt þú verðir skotin(n) í öðrum...það líður hvort eð er hjá.

Kynlíf skiptir heilmiklu máli í samböndum; við erum öll mannleg svo ef báðir aðilar eru ekki sáttir við kynlífið í sambandinu...þá er hætta á ferðum.

Hjónaband/sambúð er eins og að reka fyrirtæki; þið samþykkið að vera félagar í þeim rekstri sem felst í að hafa þak yfir höfuðið, eiga heimili sem báðir aðilar njóta þess að dvelja á, eiga og ala upp börn, rækta ykkur sjálf (áhugamál, menntun, störf) og skipuleggja framtíðina.

Samband er vinna sem krefst þess að samstarfsfólkið tali saman þegar öðrum eða báðum aðilum finnst eitthvað ekki í lagi (hvernig myndirðu bera þig að á vinnustaðnum ef upp kæmi óánægja eða vandamál, myndirðu ekki halda starfsmannafund og leyfa öllum að tjá sig?).

Það er ekki merki um misheppnað samband þótt leita þurfi aðstoðar við að bæta sambandið/samstarfið.

Ef þaulreynt er að sambandið lagist ekki þrátt fyrir utanaðkomandi aðstoð getur verið best fyrir alla aðila að slíta því. Þótt það ferli sé langt og strangt getur það haft bestu langtímaáhrifin.

Eftir að alvarlegu sambandi lýkur þurfa báðir aðilar að taka sér tíma til að læra á sjálfa sig og lífið sem "einstaklingur í sjálfstæðum rekstri" á ný. Að stofna strax til nýs sambands er vanalega einungis viðbrögð við óöryggi og hræðslu við ókomna framtíð.

Sambönd sem stofnað er til innan við 1 - 1,5 ári eftir sambandsslit annars hvors eða beggja aðila eru nánast "dauðadæmd".

Skv. erlendum rannsóknum endast hjónabönd nr. 2 að meðaltali 5-6 ár og ástæðan er talin vera að fólk flýtti sér of mikið að stofna til sambandsins eftir skilnað.

Einungis 25% sambanda sem hefjast með framhjáhaldi endast; þ.e. enda með sambúð/hjónabandi sem endist lengur en 5 ár.

Í mörgum tilvikum notar fólk framhjáhald til að losna út úr sambandi; þ.e. hefur framhjáhald til að búa til ástæðu til að ljúka sambandinu og e.t.v. fá hinn aðilann til að hata sig frekar en að sakna sín.

Það er hægt að finna ástina oftar en einu sinni um ævina, þótt mörgum finnist það óhugsandi.

Það er ekki til neitt sem heitir "hinn eini rétti" eða "hin eina rétta" - ef svo væri er það kosmískt undur að svo margir finna sinn ævifélaga, á sama landinu, í sömu borginni og jafnvel í sama þorpinu!!!

Það er sennilega sjaldan betra tilefni til að taka hlé frá ritgerðarskrifum og blogga en einmitt í dag...á afmælisdegi Unnar Bjarkar...já og verkalýðsdeginum...

Það er samt langt síðan ég hef getað talið mig til verkafólks, núna flokkast ég sennilega sem "háskólafólk". Fyndið, því einu sinni hafði ég ekki nokkra trú á að ég myndi nokkurntíma fara í háskóla. Ég held að ég þjáist af fyrirbærinu sjálfsefa (sjálfs-efi, ekki sjálf-sefi) og hafi verið illa haldin af því framan af. Þegar ég lít til baka er samt merkilegt að ég skyldi hafa lent í þeim pytti. Heima hjá mér vantaði nefnilega ekki hrós og hvatningu, þvert á móti. Mikil ástúð og auðsjáanlegt stolt gerði það að verkum að ég vildi alltaf gera vel og fá góðar einkunnir. Mér fannst ég bara sjaldnast eiga þær skilið.

Ef ég fékk 10 á söguprófi útskýrði ég það með sjálfri mér þannig að ég hefði nú líka lært of mikið fyrir það enda fannst sumum bekkjarfélögunum ég rugluð að vaka fram á nótt fyrir prófið og glósa heilu kaflana upp á nýtt. Já auðvitað, ég lærði einfaldlega alltof mikið, engin viti borin manneskja myndi haga sér svona!

Ég var góð í stafsetningu vegna þess að ég var með svo gott sjónminni, ekki af því að ég kynni allar reglurnar afturábak og áfram...sem mér fannst algert svindl og ósanngjarnt gagnvart hinum. Já mér fannst ég vera eitt allsherjar blöff.

Enn þann dag í dag dettur mér ekki í hug að segja að ég hafi fengið 9 í meðaleinkunn á samræmdu prófunum því að árið sem ég lauk 10. bekk var eina árið sem prófunum var fækkað niður í tvö, stærðfræði og íslensku. Mér fannst því varla marktækt að fá 9 á þeim báðum...ég skil ekki alveg þá röksemdafærslu mína en svona hugsaði ég engu að síður.

Í fjölbraut gekk mér alveg ágætlega í skólanum, einkunnalega séð, svona fyrir utan veturinn eftir að pabbi dó. Stærðfræðin vafðist alltaf mest fyrir mér og augljóst að ég var engin raungreinamanneskja enda náði ég EFN103 með 5,5 og var guðslifandifegin. Félagsfræði, sálfræði, íslenska og erlend tungumál voru mín fög. En af því að þau voru "kjaftafög" og ég skynjaði í umhverfinu að fólk með góða undirstöðu í raungreinum ætti framtíðina fyrir sér...þá fannst mér lítið unnið með því að standa mig vel í blaðurgreinum.
Og þar sem ég sat í frímínútum og fylgdist með vinkonum mínum hamast við að læra stærðfræði og aðrar raungreinar, kenna hver annarri, vinna hópverkefni og tala af ákefð um formúlur og lausnir...þá fannst mér ég alveg óttalega heimsk. Þessar vinkonur stefndu markvisst að því að fara í Háskólann enda eru tvær þeirra hjúkrunarfræðingar í dag, og ein efnafræðingur. Þegar ég var spurð að því hvað ég ætlaði að gera eftir stúdentinn yppti ég öxlum og nefndi að mig langaði að verða félagsráðgjafi eða sálfræðingur...en alls ekki strax, fyrst vildi ég skoða heiminn enda komin með námsleiða á háu stigi. Það var sosum engin lygi en sannleikurinn var sá að ég hafði engin plön og engar væntingar um að fara nokkurntíma í háskóla. Ég? Ég var ekki nógu klár til að mennta mig meira.

Og í þeirri trú stóð ég í mörg ár; að ég væri undir meðallagi í greind og gáfnafari, að flestir í kringum mig væru miklu gáfaðri, víðlesnari, upplýstari og verkvitrari en ég. Mér fannst ég óttalega klaufsk og vitlaus, fraus ef ég átti að leysa einfaldan útreikning, hafði lítið vit á stjórnmálum úti í heimi og skildi varla launaseðlana mína! Ég kveið því mikið hvað biði mín í framtíðinni með svona litla starfsreynslu, litlar gáfur og takmarkaða menntun; stúdentspróf í engu merkilegu.

Á fimm árum prófaði ég hin ýmsu störf og var hálfpartinn ýtt út í kennslu, sem betur fer í grunnu laugina fyrst. Blessunarlega kom ég ágætlega út í gáfnafari og þekkingu ef ég bar mig saman við hina 10 og 11 ára nemendur mína og gat frætt þau og kennt þeim ýmislegt. Þegar ég skynjaði að börnin litu upp til mín og að þeim fannst ég ógurlega fróð fékk ég samt stundum smá samviskubit. Greyin litlu sáu ekki í gegnum þessa blekkingu mína. Stundum nefnilega þurfti ég sjálf að lesa mér heilmikið til kvöldið fyrir kennslustund, sérstaklega fyrir líffræðítíma þar sem lífríki ferskvatna var ekki mín sterkasta hlið. En svona komst ég í gegnum tvo vetur af kennslu, innst inni þó alltaf hrædd um að nemendur mínir og samkennarar myndu afhjúpa mig þá og þegar og "call my bluff"...ég væri nefnilega ekkert gáfuð eða klár í raun og veru, væri bara að halda mér á floti með blekkingum og redda mér fyrir horn með "svindlmiðum".

Smátt og smátt fékk ég þó þá tilfinningu að ég gæti sennilega lært að kenna, í Kennaraháskólanum (mun minna ógnandi en hinn merki HÁSKÓLI ÍSLANDS). Svo ég sótti um og fékk inngöngu...en þorði ekki að fara. Fyrst þurfti ég að fá aðeins betri sönnur fyrir því að ég væri ekki mikið vitlausari en aðrir, það yrði svo mikil skömm að því að hefja háskólanám og gefast upp.
Á þeim umhugsunartíma fékk ég svo þá flugu í höfuðið að ég gæti jafnvel lært eitthvað annað, sem höfðaði frekar til míns áhugasviðs, og datt inn á enskuskor á heimasíðu HÍ. Ég sat margar langar stundir og grandskoðaði síðu skorarinnar, velti fyrir mér hvort ég væri nógu góð í ensku, hvort ég gæti lesið allt þetta efni á ensku á svona stuttum tíma, hvort ég hefði eitthvert vit á bókmenntum og ljóðum, hvort ég væri nógu góð í málfræði og já, hvort ég væri nógu gáfuð yfir höfuð. Einhverra hluta vegna fékk ég kjark til að sækja um...samt með þá hugsun bakvið eyrað að ég gæti alltaf skipt um fag eða hætt ef ég hefði ofmetið sjálfa mig.

Eins og ég hef áður lýst fannst mér fyrsta önnin síður en svo auðveld en naut þess að kynnast öllu þessu gáfaða fólki í skorinni. Mér fannst þau öll miklu klárari og betur lesin en ég og fékk aftur á tilfinninguna að ég væri bara að "bluff my way".

Ég veit ekki alveg hvenær það rann upp fyrir mér á þessum 3 árum í BA náminu að ég væri bara sennilega ekkert svakalega ógáfuð...allavega ekki í samanburði við samnemendur mína. Auðvitað hitti ég líka fólk sem var augljóslega mun gáfaðra en ég...á sumum sviðum. Ég uppgötvaði samt að það er hægt að vera með óskaplega háa greindarvísitölu en ófær um að nýta sér það til framdráttar...eða til að öðlast hamingju og láta gott af sér leiða. Svo mér fór að finnast ég bara ágætlega sett; sæmilega gáfuð, sæmilega þroskuð og sæmilega fjölhæf. Og meðan ég fékk góðar einkunnir fannst mér ástæðulaust að hætta...fannst ég þó sjaldnast eiga þessar góðu einkunnir skildar.

En nú, meðan ég sit við ritgerðarskrif og próflestur, að reyna að ljúka síðustu kúrsunum í MA náminu er sjálfsefinn farinn að láta kræla á sér enn einu sinni. Hvernig í ósköpunum datt mér í hug að ég gæti klárað MA gráðu??? Og til hvers? Það er ekki eins og ég eigi nokkurntíma eftir að fara í doktorsnám...

P.S. Með tilliti til upphafs færslunnar er ég alls ekki að gefa í skyn að mikill munur sé á gáfnafari verkafólks og háskólafólks, bara munur á áhugasviðum...

...arg, hvert er aftur íslenska orðið yfir movie trailer? Allavega, þessi trailer lítur vel út...annars var ég að heyra að einn karakterinn ætti að deyja í myndinni, ég er með kökkinn í hálsinum!

blogg, blogg, blogg....er bara voðalega bissí þessa dagana og í engu bloggstuði. En hef samt verið að skrifa...

um björgunarsveitina mína:
http://www.icelandreview.com/icelandreview/daily_life/?cat_id=16571&ew_0_a_id=304078

og saumaklúbbinn minn:
http://www.icelandreview.com/icelandreview/daily_life/?cat_id=16539&ew_0_a_id=304413

Ég hef víst ekki tjáð mig mikið hér um veikindi systur minnar Ljónshjarta.

En það er nú svo að Solveig systir hefur þann vafasama titil að vera versta Lúpus tilfelli Evrópu. Lúpus (Rauðir úlfar) er misalvarlegur sjálfsofnæmissjúkdómur og einkennin margvísleg. Einnig er hann algerlega óútreiknanlegur og erfiður viðureignar. Fræðiheitið á hennar sjúkdómi er Systematic Lupus erythematosus og ef þið viljið fræðast meir um hann verðið þið bara að gúgla hann, ég hvorki get né hef þrek í að svo mikið sem reyna að útskýra þennan sjúkdóm. En hann er vondur og lævís og Lúpus (Úlfur) er því réttnefni.

Aldrei nokkurntíma mun ég sætta mig við að hún skyldi fæðast með þennan sjúkdóm; aldrei nokkurntíma mun ég sætta mig við það að hann skyldi ekki vera greindur hjá henni fyrr en hún var löngu komin á fullorðinsár og aldrei nokkurntíma mun ég sætta mig við það að elliær læknir skyldi komast upp með að veita henni kolrangar meðferð í mörg ár.

Ég get heldur aldrei sætt mig við það að vera alheilbrigð og hraust meðan hennar heilsu hrakar stöðugt...og standa hjá eins og ónytjungur meðan ráðalausir læknar gera tilraunir með hin og þessi lyf á systur minni.

En árangur næst víst ekki nema eitthvað sé lagt undir. Á morgun fer hún Solveig í frekar ógnvekjandi lyfjagjöf svo ég ætla að biðja ykkur um að hugsa hlýtt til hennar, jafnvel kveikja á kerti...og óska þess að hún verði ekki mjög veik OG að þessi meðferð beri einhvern árangur.

gengur bloggið svakalega vel... 

Á laugardagskvöldið komu BOG stelpurnar mínar í pizzu og spil...nema hvað að annar pizzakassinn var settur ofan á eldavélina og svo hefur einhver okkar brussast utan í takkana og sett eina helluna á fullan styrk. Svo sátum við inni í stofu japlandi á pizzum og blaðrandi þegar ofvirki reykskynjarinn minn fór í gang. Ég bjóst við að hann hefði bara hrokkið í gang útaf kertum, hann er nefnilega svoooo viðkvæmur, en neinei, þá var bara lítill og sætur varðeldur á eldavélinni.

Eldvarnarteppið bjargaði ÖLLU svo ég mæli með því að fólk passi upp á að eiga svoleiðis á góðum stað í eldhúsinu (það virkar víst voða lítið grafið ofan í skúffu eða bakvið pottana í pottaskápnum). Svo voru opnaðir allir gluggar og loftað vel út, og svo bara kláruðum við óbrenndu pizzuna og spiluðum Trivial fram eftir nóttu.

Eftirminnilegt kvöld...

Í dag er laugardagur...

Í dag kemur fjölskyldan í kaffi.

Í fyrradag eldaði ég svínahamborgarhryggmeðöllu handa mömmu og Solveigu.

Í gær fór ég í bíltúr með mömmu að skoða nýbyggingar í Hafnarfirði og involuntary dagheimili í Garðabæ.

Þegar mér dettur ekkert merkilegra í hug að skrifa hér inn eftir nokkurra daga blogghlé og léleg bloggafköst þennan mánuðinn yfir höfuð...þá velti ég því fyrir mér hvort kominn sé tími til að hætta að blogga. Eða breyta um blogg. Ætti ég að fá mér eitt af þessum læstu bloggum? Ekki það að 99,9% ykkar yrði Guðvelkomið að fá leyniorðið, mér er ekki illa við nokkurn mann, en kannski yrði ég duglegri við að blogga ef ég vissi að það gæti ekki hver sem er lesið það. Sem er fyndið með tilliti til þess að ég hef hingað til þorað að koma nakin fram á þessu bloggi og játað fyrir ykkur ástarsorgir, þunglyndi, geðspítalavistun, karlamál og kynlífspælingar...

En það hefur eitthvað breyst. Þarf að hugsa þetta betur.
Gleðilega páska!