Vinkona mín kom til mín eitt sinn með eftirfarandi stöðu uppi á borðinu:

Hún var gift, byrjaði með manninum sínum fyrir tvítugt og áttu þau 3 börn. Þau hjónin höfðu alltaf verið mjög góðir vinir og samtaka félagar, eignast eigið hús og búið sér og börnunum gott heimili. Þau fóru í ferðalög með krakkana í fríum, héldu bæði góðu sambandi við vini og fjölskyldur og virtust líða áfram í góðu jafnvægi. Þau unnu samt bæði mikið úti, svona eins og gengur og gerist svo kvöldin og helgarnar fóru soldið mikið í að sinna börnunum og þeirra áhugamálum, dytta að húsinu og garðinum og vinna heimilisverkin.

Það sem gerðist með tímanum var að þau gleymdu að sinna rómantíkinni og sambandinu milli þeirra tveggja, án barnanna. Allt var einhvernveginn í föstum skorðum og eiginmaðurinn, eins og flestir-ef-ekki-allir karlmenn, fór að gleyma þessum litlu en geysimikilvægu smáatriðum eins og að hrósa henni fyrir útlitið, segja e-ð sætt að morgni dags, smella á hana kossi yfir óhreinataushrúgunni og tjá henni með einum eða öðrum hætti hversu mjög honum þætti vænt um hana og hversu mjög hann mæti það að hafa hana sem hluta af lífi sínu. Viðbrögð hennar voru nokkuð týpisk kven-viðbrögð. Hún varð óörugg og óviss um hann, ást hans og sambandið í heild og dró sig inn í skel. Eftir því sem tíminn leið varð hún vissari og vissari um að sambandið væri glatað og staðnað og svona yrði hennar líf það sem eftir væri, ástlaust og leiðinlegt.

Þangað til hún kynntist manni í gegnum starfið sitt, viðskiptavini. Hann var myndarlegur og hress og eftir því sem hún þurfti að eiga oftar samskipti við hann urðu þau sífellt kumpánlegri. Hann fór að daðra aðeins við hana og henni fannst svo stórkostlegt að einhver hefði minnsta áhuga á henni aftur að hún stalst til að daðra á móti. Fljótlega fóru þau að tala mikið saman um lífið og tilveruna...og einkalífið. Hann var á lausu, fráskilinn með eitt stjúpbarn á unglingsaldri. Hún sagðist auðvitað vera gift og eiga börn, svona til að hann myndi nú ekki fá neinar hugmyndir. Hann var alltaf duglegur að hrósa henni. Hann hældi henni fyrir húmorinn, hvað hún væri gáfuð og klár, hvað hún væri dugleg að ala upp 3 börn og sinna fullu starfi, hvað hún væri með fallegt bros, hvað hún væri sæt...og hann tók eftir því ef hún fór í klippingu! Vinkonu minni fannst hún hafa gengið um eyðimörk í mörg ár þegar hann dúkkaði upp með öll þessi fallegu orð sem hún saug í sig af áfergju. Aldrei hafði nokkur maður talað svona við hana...

Þessi viðskiptavinur breyttist í trúnaðarvin en í heilt ár fóru þau ekki alveg yfir strikið. Þar til einn daginn að maðurinn sagðist halda að hann væri ástfanginn af henni. Þá tóku málin nýja stefnu. Vinkona mín sannfærðist um að hún væri líka ástfangin af honum og hún yrði ekki hamingjusöm fyrr en þau gætu verið saman. Þau hittust nokkrum sinnum í laumi til að ræða málin, með smávegis kossaflensi og keleríi, en hún vildi ekki svíkja eiginmanninn og nýi maðurinn sagðist virða það, hann gæti beðið, herramaðurinn... Þau töluðu um allt það sem þau ætluðu að gera saman þegar að því kæmi, hann varð aldrei þreyttur á að segja henni hvernig hann ætlaði að bera hana á höndum sér og myndi passa sig á ganga aldrei að henni sem vísri eins og eiginmaðurinn gerði. Vinkona mín trúði varla hversu heppin hún væri, hún hefði ekki einungis fundið ástina aftur, heldur væri hann hinn fullkomni maður!

Svo leitaði hún ráða hjá mér. Ég sé eftirá að ég var óttalega harkaleg við hana þegar ég sagði henni hvað mér fyndist, en kannski var það bara nauðsynlegt:
"OK, X hefur ekki hrósað þér eða sagt neitt sætt við þig lengi...en hefur þú sagt e-ð slíkt við hann?"
"Hefurðu einhverntíma nefnt við X að þú værir óánægð í hjónabandinu?"
"Hefurðu sagt honum að þig langaði til að hann talaði meira við þig, eyddi meiri tíma með þér, hrósaði þér og tjáði þér ást sína oftar í orðum og gjörðum?"
"Ertu aaaalveg viss um að þú hafir aldrei heyrt svona falleg orð áður? Manstu hvernig X hagaði sér fyrst þegar þið voruð að byrja saman og á fyrstu árum sambandsins? Hagaðir þú þér ekki líka dálítið öðruvísi þá?"
"Er ekki þessi nýi maður að segja og gera sömu hluti og maðurinn þinn gerði í upphafi sambandsins? Hvers vegna ertu þá svona viss um að það breytist ekki?"
"Þú þorir ekki að tala við manninn þinn um óhamingju þína...en þú þorir að brjóta upp fimm manna fjölskyldu og stefna hraðbyri inn í samband með manni sem þú þekkir í raun ekkert rosalega vel?"
"Ertu viss um að nýi maðurinn sé að fantasera um framtíðina með þér OG 3 ungum börnum? Heldurðu að hann sjái þau fyrir sér líka í draumunum?"

Og svo þegar spurningaflóðinu linnti hélt ég lokaræðuna:
"Auðvitað segir þessi nýi maður alla réttu hlutina, hann er að reyna að ganga í augun á þér og heilla þig upp úr skónum! Hann er líka nýorðinn skotinn í þér og finnst þú það besta sem komið hefur fyrir hann since sliced bread. Það er þó engin trygging fyrir því að hrifningin eigi aldrei eftir að dvína.
Það að þora ekki að ræða óánægjuna við manninn þinn er alveg jafn mikill "glæpur" og að maðurinn þinn skuli vanrækja þig. Let's face it, allir karlmenn gleyma þessum krúttlegu smáatriðum með tímanum, það þarf bara að minna þá á! Þú bregst kolrangt við með því að tala ekki um hvað angrar þig; hann heldur að allt sé í góðu lagi og þú finnur lausn með einhverjum fantasíum um annað líf með öðrum manni!?! Hvorki þú né hann getið mögulega ímyndað ykkur hvernig samvistir ykkar yrðu og dálítið tæpt að byggja framtíðina á fantasíum!
Staðreyndin er sú að þessi maður gerir sér enga grein fyrir hvernig líf þitt er í raun og veru og hefur alveg jafnlitla hugmynd um hvernig raunveruleikinn verður og þú - my guess er að hann hugsi ekki nema nokkra mánuði fram í tímann og sé stórlega að vanmeta þátt barnanna í lífi þínu. Ef þú ákveður að skilja, ferð að vera með þessum manni og giftist honum á endanum, þori ég að veðja að eftir 5 ár, kannski 7, verðurðu komin í nákvæmlega sömu aðstæður og þú ert í í dag."

Hún og eiginmaðurinn fóru í hjónabandsráðgjöf. Af hverju er svona erfitt fyrir fólk að sjá það sem er alveg augljóst fyrir öllum öðrum?